DE CLOWN (4) Debuut...en later

01-02-2013 20:46

DE CLOWN (4) DEBUUT

 

Hierbij het derde verslag van Suzanne.

 

 

 

DEBUUT ......EN LATER

 

De ervaring tijdens de oefening van het lachen heeft zich gedurende de volgende dagen van de opleiding niet herhaald. Waarom weet ik niet, misschien heeft ondanks het weten van geen verwachtingen te koesteren, in mijn onderbewustzijn zich toch een stille verwachting genesteld. Het is niet altijd mogelijk klaar te zien in mijn gedachten en gevoelens, zo snel en onbewust die kunnen zijn.

Eindelijk is de dag van mijn debuut aangebroken met een optreden van drie clowns in een woon- en zorgcentrum. Ondanks alle voorbereiding voel ik mij toch wat gespannen. Ik kleed mij om, de muziek speelt.......oh dáár, een blij lachend gezicht ziet mij aan, ik voel opluchting en stap naar haar toe en ....haar blijheid slaat om in een onbedaarlijk wenen! Ook nadat ik mij afgewend heb is zij nog niet tot kalmte te brengen. Ik ben van mijn melk.

Zorgvuldig ga ik later meermaals na of ik door gebaar, blik of wat ook haar misschien verontrust heb, maar kom steeds weer tot de vaststelling dat het iets buiten mij om geweest moet zijn, misschien dat drie clowns, muziek en andere begeleiding haar overrompeld heeft; een mens in dementie kan zeer gevoelig voor (bruuske) veranderingen zijn. Een verklaring als een ander, eigenlijk weet ik het niet. Het is een les om als clown alles te accepteren, toch had ik mij dit niet voorgesteld; evenmin wat de wereld van dementie zou kunnen zijn, maar dat was een bewuste keuze, juist om vooraf zo beeldloos mogelijk te zijn.

 

 

......EN LATER

 

Afgezonderd van de anderen, gezeten in haar rolstoel voor zich uit starend, verzonken in zichzelf.....

Stilletjes nader ik, kniel, zodat wij op gelijke ooghoogte zijn. Heel zacht raak ik haar hand aan, laat die daarop rusten en zeg zachtjes: “Marie-Jeanne” en nogmaals en weer. Streel heel, heel zacht haar hand en zie onophoudelijk naar haar mogelijke reacties.

Staren...... strelen........”Marie-Jeanne”.......minuten verglijden.

Ik hoor geen muziek, niets en niemand, alleen zij is daar, blijf haar aanzien en zacht aanraken.

Plots ziet zij mij recht in de ogen, intens diep peilend is haar zien en ik zie niet langer de verzonkenheid. Streel, zeg nogmaals “Marie-Jeanne”.

Nog vaster schijnt haar blik geworden en opeens spreekt zij!

Een woordenvloed alsof een eeuwigheid van stilte gezegd moet worden.

Nog dagenlang zindert dit na.

Om redenen van privacy zijn foto's hiervan niet publiceerbaar, maar wat ik juist

heb ervaren wordt ontroerend getoond in Naomi Feil en Mrs. Gladys Wilson op Youtube.

 

 

Suzanne

 

DE CLOWN (4) Debuut......en later.pdf (48,3 kB)