DE CLOWN (7) Zaligheid

09-03-2013 20:28

DE CLOWN (7) Zaligheid

 

Dit is het zesde relaas van Suzanne haar ervaringen als clown.

 

 

Zaligheid

 

Juist zoals bij mijn relaas van het Poppenspel is er een aarzelen geweest of ik dit wel naar buiten zou moeten brengen. Maar het vormt een integraal geheel van mijn beleven, niet alleen als clown, maar evenzeer, zo niet nog meer van mijn diepste innerlijke beleving. Evenals bij het poppenspel zijn van de feiten een aantal personen getuige geweest, zij het dat zij van deze innerlijke beleving uiteraard geen notie kunnen hebben, maar wel van de intense gevoelens die deze belevingen bij mij teweeg brachten.

 

De Vedanta – Advaita kent aan het Dat (Shiva, Brahman, God, etc.) drie wezenlijke aspecten toe, te weten : Sat (Zijn), Chit (Bewustzijn) en Ananda (Zaligheid). De aspecten zuiver Zijn en zuiver Bewustzijn heb ik, in enkele van de voorgaande optredens waarover ik getuigenis gedaan heb, kunnen ervaren. Enigszins naïef vroeg ik mij enige tijd daarna af wanneer ik dit derde aspect zou mogen ervaren en vergat verder volledig deze onnozelheid. Enige weken hierna – ik kan het dank zij mijn meditatieschrift dit alles in de tijd plaatsen – was er een optreden met een collega in een woon- en zorgcentrum voor uitsluitend bewoners met dementie, zowel in de gemeenschappelijke ruimte als in individuele kamers voor hen die weinig of geen bezoek kregen. Onverwachts stapte ik zomaar bij iemand binnen en mijn collega ging verder met het geplande bezoek bij Georgette. Na mijn spontane uitstapje ( “ik ben ontroerd” zie hij) ga ik binnen bij Georgette.....

Oog in oog met elkaar – mijn hemel, hoe in godsnaam werkt dit? - is er alleen die aandacht voor elkaar (later zegt mijn collega : “zij heeft op je liggen wachten”). Wij omarmen elkaar, kussen en verder geen woord, niets. En opeens zegt zij: “wat een zaligheid”.

Slechts dit éne woord is er gezegd als wij scheiden en stilletjes tranen over mijn wangen glijden.

 

Alleen maar zijn en bewustzijn ís zaligheid!

Een antwoord op totaal onverwachte en ondoordachte wijze, langs een mens in een fase van dementie, ten nauwste levend met gevoelens.

 

In de loop van de optredens over enige jaren is er bij mij heel geleidelijk aan een besef gegroeid. Aanvankelijk een vaag gevoelen, een gevoelen van vreugde in dit optreden, niet beroerd door ontvankelijkheid of geen ontvankelijkheid door de bewoners van de woon- en zorgcentra. Een gevoel dat ik na verloop van tijd stilaan door het aandachtig waar te nemen kon gaan verwoorden : in hen, die demente mens eer ik, zonder te eren, zuiver door mijn zijn als clown, alle mensen. Een zijn, een optreden zonder enig idee rond naastenliefde, mededogen of wat dan ook, laat staan een idee van eren. In een tv-uitzending over clowns zonder grenzen verwoordt een Afrikaan die een opvangcentrum voor mentaal gehandicapten leidt exact ditzelfde gevoelen; het is dus niet mijn gevoelen, maar een universeel gevoelen.

En nog dieper in dit waarnemen van dit gevoel zag ik in hoe ik in dit “eren zonder te eren” de meest essentiële essentie van mijn zijn, mijn wezen eer.

 

Suzanne

 

DE CLOWN (7) Zaligheid.pdf (47,9 kB)