De tuin (1)

01-11-2013 19:12

 

 

De Tuin (1)

 

 

Gina :

 

Mijn innerlijke grond wordt omgewoeld,

automatismen doorbroken.

Inkapselingen worden geopend.

Weerstand, spanningen en verhardingen rond mijn hart worden zachter.

 

Ik weet :

Levenskracht baant zich wegen

om vrijer te kunnen stromen.

Zij stuwt naar openheid, naar verbinding.

 

 

Luk :

 

Van je aarde naar je hemel

stroomt een weg van voelbaar water.

Raak het aan, hoor de zang, ontdijk

wat is besloten en ga voort.

De ziel wacht je!

 

Als je raakt aan bevrezende onzekerheid :

adem lager, luister breder, voel de pijnen

die scherp of drukkend knagen, al veel te lang om

aandacht vragen, ontdoe 't gevoel met zachte moed

van oude last.

 

Als je schaamte voelt om 't lijf, om hoe je denkt te

zijn, verschuil je niet achter de muren van werk

of hoofd maar herzie jezelf in de spiegels van

glas of open ogen. Daarbinnen leeft er iets

zuiver en schoon.

 

En als je je onmachtig voelt of waardeloos,

zoek dan geen waardering, nog minder naar macht of

beheersing, maar vraag je af : wat ging er vooraf,

wat je oorspronkelijke waarde, wat ben je

meer dan aarde?

 

Als je 't schrijnen voelt van onverbonden, eenzaam

zijn, weemoedige hunkering, spreek dan oprecht

met broeders, zusters, in je hart of met je mond,

schrijf tekens in het zand of dans het heimwee tot

je heropent.

 

Als je de verveling voelt van zinloosheid, niet

meer weten wat te doen of hoe te zijn, bedenk

dan niet wat je moet doen. Wacht, luister en weet : de

zinnen verdoven de zin die is sinds 't begin :

verwondering.

 

En als je stuit op weerzin en haat, nader je

de sluitsteen van je ziel. Volg dan niet de uitstroom

van beschuldigingen, duik in de instroom van

't onschuldige voorgeborgte van de hemel :

het goed, schoon, waar.

 

Van de hemel naar de aarde

stroomt een kracht van helend vuur.

Het raakt aan wat was gesloten,

het toont dat alles kan zijn als

een brug naar God.

 

 

Luk Heyligen :

Wijzingen

De tuin (1).pdf (21,3 kB)