De tuin (2)

04-11-2013 19:38

 

 

De Tuin (2)

 

Gina :

 

Bladeren, vruchten, zaden vallen nu

en vinden bodem.

Ik laat gebeuren, ik laat los.

Ik herbundel,

omarm en doorvoel mijn aarde,

bewoon mijn grond.

 

Luk :

 

'k Zou wel vreugdig willen zingen vandaag

maar er bedrukt nog iets dat ons beknelt.

We zullen dat eerst bevrijden.

 

Het voelt als een verstoorde verbinding,

ruikt enigszins verbrand, kleurt leven grijs,

het bezwaart, ankert, het maakt stram.

 

Nu raken we het, dringen binnenin,

openen het onvertrouwde, voelen

de lading, de druk, het trage.

 

Kom, we breken erdoor naar 't open veld.

Dat zware is al oud, laat het helen

terwijl wij hier zijn, nu en nieuw.

 

Wij ontdoen ons van verleden ketens,

wij verlaten die verwikkelingen.

Ontwikkeld zijn wij vrij, vreugdig

 

en bezingen zon en aarde, wolken,

regen, liefdeswegen en wentelend

bewegen wij hemel en leven en

groeien en kunnen weer openbloeien

in het ontsloten, vrije veld.

 

Zie, het zware lost, we raken bevrijd

terwijl wij ons onttrekken aan de schijn

en nog veel meer, dieper nog, onszelf zijn,

niet wat we denken of voelen, maar 't zien

vanuit 't volkomen vrije veld.

 

Daarin wordt elke verbinding bijgesteld,

de geur wordt paradijs, kleur: regenboog,

en wij zijn weer beschikbaarheid

in dit lichte, dit open veld.

 

Luk Heyligen :

Naar het open veld.

 

De tuin (2).pdf (20,1 kB)