De tuin (5)

03-12-2013 08:07

 

 

De Tuin (5 )

 

 

Gina :

 

 

En al die dieren,

zo wonderlijk gevormde en gekleurde wezens,

En gras, bloemen, appels, paddestoelen,

zo niemand, en zo bewoond door leven,

en licht, regen, wind…

 

 

Luk :

 

 

Ook deze dag is een bloem

waarvan de bladen langzaam ontplooien

in het licht van een omwolkte zon, als

snelle vleugelvluchten, traag verzuchten,

't voelen van wegen door labyrinten

van pijn, het vermogen om te helen,

te zingen, te groeien, ons te tooien

met naaktheid om te tonen wie wij zijn.

 

Ook die mens is als een bloem,

deze zwakke mens, trage mens, doornig,

teer of gewoon breekbaar als anderen,

hij hoeft niet te veranderen. Hij mag

zijn wie hij is en zich ontplooien. Een

roos of een madelief, wie is 't mooiste?

Allen mogen zich tonen, wie ze zijn.

 

Ook dit gevoel is een bloem

dat wanneer het wordt gezien van waarde

blijkt en schoonheid bevat en liefdeskracht.

Niets moet er achter angst en schone schijn

verbogen worden. 't Mag er zijn zoals

het is om te groeien tot waarom het

is, bloei vraagt tijd, de vruchten nog veel meer.

 

En ook de nacht is een bloem.

In 't duister kan de ziel openplooien

naar het Licht, in dromen onthult zich het

zicht op diepere lagen en de slaap

verzacht de ondraaglijkheid van 't bestaan.

En als wij midden in die donkerte

ontwaken, voelen wij misschien dat we

voor eeuwig mogen blijven wie wij zijn :

een grond waarin vreemde bloemen kiemen.

 

Luk Heyligen :

Ook dit zijn bloemen.

 

De Tuin (5).pdf (20,4 kB)