HET WONDERLIJK LICHAAM (0) Kopvoeter

28-01-2013 21:26

HET WONDERLIJK LICHAAM (0) Kopvoeter

 

 

 

 

KOPVOETER

 

 

 

 

Er was een tijd, niet zo lang geleden,

dat ik overleefde, als een kopvoeter,

gevangen in de spinsels van denkpatronen,

met bijbehorende emoties en reacties.

 

Nu ontdek ik hoe ik het kopvoeter zijn doorleef,

de gedachten en behoeften van de kopvoeter doorzie,

de emoties door en door voel.

 

Uit de hechting van de spinsels komen geeft ademruimte,

en doorgangen,

naar een meer open belichaamd zijn.

 

De kopvoeter krijgt een huid, buik, handen en voeten

en een hart.

 

 

 

 

 

 

Poort van woorden

 

Langzaam achterwaarts maneuvrerend

geraak ik uit het onvruchtbaar bos

van ideeën en verwerkingsbeelden

of van reageren en emoties

 

en benader ik openheid, de bron

die vormend golft tegen het voelend strand

 

vandaar af zijn al mijn ogen open

en volg ik stromingen naar woorden.

 

‘Leegte’ is een woord:

een sfinx op het strand

die leeft en raadselt;

een barst in de muur

die ’t leven ketent;

een vaster gelaat,

vloeibaarheid die weet.

 

Een woord is een oord,

een deur, een sleutel.

 

 

‘Licht’ is nog een woord:

wit tussen bomen

dat leeft en spiegelt;

stil, ongebroken

antwoord, ander oord

voorbij lust en last

waarin een raster.

 

Een woord is een draad

naar dat wit raster.

 

‘Liefde’ is een woord

dat leeg en licht straalt

als de ogen van

de sfinx, de eenhoorn;

een trilling zindert

over al de rand

in open oren.

 

Zo’n woord is meer dan

Een verwoorde vorm.

Het is als een poort,

een uitnodiging

 

om langzaam achterwaarts te maneuvreren

zo geraak je uit het onvruchtbare bos

tot diep in het licht dat leeg als liefde is.

 

 

 

Gedicht van Luk Heyligen.

 

HET WONDERLIJK LICHAAM (0) Kopvoeter.pdf (34,6 kB)