REFLECTIE CLOWN (7) Zaligheid

15-03-2013 21:55

REFLECTIE CLOWN (7) zaligheid

 

 

In dit verslag van Suzanne wordt zij nog duidelijker wat betreft de betekenis van haar geestelijke beleving, zoals dit reeds werd aangegeven bij haar introductie.

 

Welke mechanismen spelen er bij een ontmoeting met iemand die soms geheel en al onbekend is en waarbij onmiddellijk een grote vertrouwdheid gevoeld wordt, soms zelfs als het ware voorvoeld wordt (“zij heeft op je liggen wachten”)? Een mechanisme gelijkaardig als dat bij het uitgestelde keuze experiment? Een weten dat onaards van karakter lijkt te zijn en niettemin toch ervaren wordt. Zelfs het adagium “ogen zijn de spiegel van de ziel” lijkt hier niet van toepassing geweest te zijn, maar een nog dieper liggend mechanisme.

 

Merkwaardig in dit relaas is de naïeve vraagstelling van Suzanne die zij prompt daarop weer vergeten is, maar terug helder in haar geest komt als langs een totaal onverwacht moment en gebeuren er een antwoord geschonken wordt.

Dingen die hetzij als toeval bestempeld worden, hetzij als een toevallen (het valt je toe). Dingen die ons een indruk geven van de werkzaamheid van een hogere orde, misschien een soort collectief bewustzijn zoals door Jung vermeld. Maar daarnaast zijn er talloze betrouwbare getuigenissen ( o.a BDE's , zie Eindeloos Bewustzijn van Lommel) die weer getuigen van een zekere individualiteit in dit collectief bewustzijn. Is het voorkomen van individualiteit en ontbreken daarvan afhankelijk van het standpunt van de waarnemer? Met de woorden van Ramana Maharshi : “Er is alleen bewustzijn en bewustzijn neemt alle vormen aan.” In deze context zou dit betekenen dat denkend dat er een individualiteit is deze er inderdaad is en denkend dat er geen individualiteit is deze er inderdaad niet is. Het lijkt dan buitengewoon veel op de uitkomsten van het uitgestelde keuze experiment van John Wheeler. waarin het foton retroactief de vorm aanneemt van de gemaakte keuze (zie Advaita en Kwantumfysica (1)).

Veelbetekenend worden dan ook de verzen 1.23 en 1.24 uit de Ashtavakra Samhita (verkort weergegeven):

...in Mij, de onbegrensde, ontstaan, zodra de wind van het denken opsteekt, de werelden.....”

Als de wind van het denken gaat liggen vergaat het universum....”

Leven wij in een virtuele wereld, een droomwereld? De droomwereld van Plato? De droomwereld waar de oude Ariërs, de Bosjesmannen en de Aboriginals over spreken? Hoe kan er op zover uiteen liggende continenten een zelfde mythe bestaan?

 

Zij ervaart een vreugde in haar optreden dat helemaal los staat van enig resultaat, of de bewoners een respons geven of niet en als er respons is, ongeachte de wijze waarop. Aandacht dat het karakter aanneemt van toewijding en dat gevoel opwekt door louter zijn; en zij het diepste wezen van de ander én zichzelf eert, zonder te eren, dat wil zeggen : de rol te spelen in de wereld uit geheel het hart ( zie vers Ramana Maharshi op de startpagina).

Oh dierbare vriend, hoe moet ik buigen naar het Zelf in mij Zelf.” (Avadhuta Gita vers 3.2).

In een dergelijke toewijding speelt ook in het geheel niets van mededogen of naastenliefde, er is geen betrokkenheid van het ik in dit handelen.

Een dergelijke toewijding is mogelijk in élke rol die gespeeld moet worden, ook de rol van huisvrouw , schrijnwerker of fotograaf. Toewijding is aandacht, aandacht zonder eigenbaat of een erkenning.

Op de vraag waarom Suzanne de clownerie beoefent, wat er haar hiertoe heeft aangezet, kon zij geen ander antwoord geven dan zij reeds aangegeven had in haar eerste relaas “de uitnodiging”.

 


REFLECTIE CLOWN (7) zaligheid.pdf (42,4 kB)