Reflecties : clown (2) uitnodiging

15-01-2013 20:15

REFLECTIE : CLOWN (2) UITNODIGING

 

 

Deze reflectie – zoals ook plaats zal vinden met de volgende reflecties – is voorafgaand aan de publicatie met Suzanne afgestemd.

 

Zowel Suzanne als de vraagsteller zijn verrast door het toeval van de uitnodiging.

Echter terugkijkend op het leven kan worden opgemerkt dat er veel toevallige gebeurtenissen zijn geweest die op een of andere wijze het leven sterk bepaald hebben, zo niet allesbepalend zijn geweest. Deze toevalligheden worden onthaald, met argwaan bezien of afgewezen al naar gelang de perceptie ervan.

In dit geval leidt het tot een schuldgevoel ('wat heb ik nu gedaan') enerzijds en anderzijds tot een eerder afwijzende houding; de clown past niet in haar zelfbeeld.

En evenmin in het zelfbeeld dat zij denkt dat anderen over háár hebben ('...jeetje'), er in het geheel niet bij stilstaande dat de anderen een beeld over haar kunnen hebben dat niet of slechts ten dele met dat van haar overeen komt.

 

Toch wordt deze eerder afwijzende houding bijgestuurd door steun te zoeken, door vergelijking met het verleden, eerdere ervaringen. Er is ook een besef van open staan voor het onbekende, zij het op basis van een geconditioneerde reflex: ' het kan toch niet helemaal toeval zijn'; zij gelooft duidelijk in het bestaan van een sturend mechanisme. Maar in de verwoording hierover klinkt ook onzekerheid door.

Het is niet duidelijk – wellicht ook niet voor haar zelf – wat haar echt bewogen heeft om de weerstand, het verzet op te geven; er lijkt een keuze in te schuilen eerder op grond van onbewuste drijfveren, dan een bewust gemaakte keuze. Hoe (on)vrij is een keuze of wil?

 

Op de derde dag van de opleiding is er plots – waarschijnlijk naar aanleiding van een flard van een niet goed bewuste gedachte, Suzanne herinnert het zich niet – die enorme twijfel en een wervelwind van gevoelens overspoelt haar en dus ook de gedachte die de aanleiding daartoe was verdrinkt. Gedachten en gevoelens slepen haar mee in een niet meer goed beheersbare stroom ('beetgenomen, bah en nog eens bah'). Dit is een veel voorkomend verschijnsel dat voortvloeit uit een amper bewuste keten van gedachten, springend van her naar der, tot er opeens één gedachte tussen die flarden, als een raketinslag het bewustzijn treft, met een reeks van gedachten en gevoelens die de denker gaat beheersen als gevolg: het zelfbeeld krijgt een uppercut ('joker, beetgenomen, bah').

 

Dan neemt Suzanne waar hoe de wervelwind haar dreigt mee te sleuren en op dat moment komt deze tot stilstand; hierdoor ontstaat ruimte, waarin de herinnering aan acceptatie – hier in de vorm van 'een clown accepteert alles' – van het onbewuste naar het bewustzijn kan doordringen. Dit moment van halt toe roepen is cruciaal en kan slechts bekomen worden door een langere beoefening van het als een getuige gadeslaan van jezelf, zo niet ontstaat er een vicieuze cirkel van gedachten, emoties en percepties.

Suzanne kan daardoor tot een duidelijk besluit tot aanvaarden en loslaten komen;

hoe standvastig die echter zal zijn is afwachten en mede afhankelijk van dit meermaals beoefend te hebben en het gewicht van de diverse gevoelens (aandoeningen in Spinoza's termen).

Niet duidelijk is of zij de rationaliteit van haar gedachten en de patronen daarin heeft onderzocht, maar in ieder geval heeft het besluit haar voorlopig bevrijd van de beklemming door gedachten en gevoelens (' opgewekt'), de negatieve spiraal is doorbroken. Opmerking: ook een positieve spiraal is irrationeel.

 

REFLECTIE CLOWN (2) uitnodiging.pdf (40 kB)